अनुत्तरित प्रेमपत्रहरू 'सुजिता ! यो तिमीलाई मेरो बाह्रौं प्रेमपत्र हो, जुन तिमीलाई राम्ररी थाहा छ। मेरा एघारवटा पत्र च्यातेर फाल्यौ या जाडोमा आगो ताप्यौ तर म भने तिम्रो माया कुरेर बसेको छु। म त्यसै न्यानो छु किनकि मेरो मनमा तिम्रो माया सञ्चित छ। मलाई तिम्रो माया सञ्चय गर्न यति कठिन परिरहेको छ भन्ने तिमीलाई थाहा छैन होला। डर लाग्छ, तिमीमाथि पराई नजर पर्ने। मेरो नयनमा, मेरो मनको फूलबारीमा सौर्न्दर्य बनी नाचिरहुँ। म तिम्रो मायाको भिखारी हुँ। तर तिमी किन मेरो कमण्डलु रित्याइरहिछौ - तर म हण्डर खान्न। माया गर्ने मानिसहरू कायर हुँदैनन्, असफलताबाट पन्छिने। आशा छ, यस पटक भने तिमीले मेरो हृदयमा माया पोख्ने छौ। - तिमीलाई माया गर्ने सुदीप'यस्तै मायाले रङ्गिएका एघारवटा पत्र सुदीपले सुजितालाई लेखेको थियो र उसले पढेकी थिई। ऊ मायामा पागल बन्दै गएको थियो भने सुजिता उल्लासको हाँसोमा। यस्तै त हुन्छ नि संसारमा, एउटा वेदनामा छट्पटाएको बेला अरूको अधर मुस्काउँछ। हाँस्नेसँग संसार हाँसिरहेको हुन्छ, रुनेले एक्लै रुनुपर्छ, उपहासको पात्र भएर। ऊ यसरी मायामा पागल बन्दै गयो। थाहा छैन, ऊ किन यसरी एकतर्फी प्रेममा पागल भइरहेछ। सुजिता उसकी सहपाठी मित्र हो।

निम्न माध्यामिक शिक्षा पार गरेर माध्यमिक शिक्षा अध्ययन गर्न नयाँ विद्यालयमा भर्ना हुँदा उसले सुजितालाई देखेको हो। विस्तारै उनीहरू बीचमा परिचय भयो र घनिष्ठता। सहपाठी हुनुको नाताले नोटकपि, किताबको आदान-प्रदान उनीहरूमा हुन थाल्यो। यसरी घनिष्ट व्यवहारबाटै उनीहरूको माध्यमिक शिक्षा पूरा भयो। दुवैले प्रवेशिका उत्तीर्ण गरे र एउटै क्याम्पसमा भर्ना भए। अब त उच्च शिक्षा हासिल गर्ने भएकैले होला, उसमा एक प्रकारको साहस प्राप्त भयो र सुजितालाई प्रेमपत्र लेख्यो। तर उसको प्रेमले उनको मन जित्न सकेन। अतीतको एक मात्र उसकी मिलनसार सङ्गिनी विस्तारै ऊबाट टाढा भई। आज उनी झन् टाढा भइरहेकी छन् तर ऊ भने सर्वदा उसैलाई समीप देख्छ र सपनीमा पनि चिच्याउँछ- सुजिता... सुजिता... सुजिता... ! हिजो विद्यालयमा जेहेन्दार कहलाएको विद्यार्थी आज क्याम्पसको गेटमा आइपुग्दा पागल भयो। ऊ सुजिताको अभावले पढ्न सकेन। सुजिता उसको त्रासले भाग्न थाली। उनीहरू दुवै जनाको भविष्यमाथि प्रश्नचिन्ह लाग्यो। तर सुजिता किन आफ्नो अध्ययनयात्राबाट पन्छिँदैछे, यो ऊ मात्र जान्दछे। तर सुदीप उनैको लागि जीर्ण भइरहेछ।

आज ऊ सडकमा बर्बराउँदै हिँड्छ। एउटा इमान्दार विद्यार्थीको भविष्य बिग्रियो यहाँ, देशको सम्वाहकको संसार धस्कियो यहाँ। तर कसलाई के थाहा - कसैको प्रीतले एउटा उज्ज्वल नक्षत्रमा ग्रहणको टाटो लाग्यो। बाबुआमाको एक मात्र मायाको डोरी सुदीप ममताबाट चुटियो, पिरतीले रेटियो। ऊ आज सडकमा नै दिन-रात बिताउँछ। अनभिज्ञ भाषा आफैँ बोल्छ र आफैँ उत्तर दिँदै हाँस्छ। उसको भाषा बुझ्नलायक यहाँ कोही रहेन। उनको अभावमा ऊ पागल भो तर दोष कसको - कसैको प्रीतले कोही पागल भयो।

- शम्भुराज घिमिरे 'सोल्टी', शनिश्चरे- ६, मोरङ

विश्वासघात किन ?

आज आकाशमा जून लागिरहेको छ। आकाश स्वच्छ छ। आकाशको जूनले मलाई हेरिरहेको छ र त्यसले ममाथि केही व्यंग्य हान्दैछ। म सम्झन्छु- ती विगतका दिनहरू, जसले मेरो स्वच्छ प्रेम र मेरो जीवनमाथि खेलबाड गरेको थियो। नसम्झौँ पनि कसरी - जून टाढिएजसरी मेरी प्रियसी मबाट टाढा जाँदैछिन्। कस्ता थिए विगतका दिनहरू - कति रमाइला थिए - कति मीठो थियो त्यसका गुलाबी गाला ! कस्तो स्वच्छ थियो हाम्रो प्रेम ! पहिलो दिन म स्कुल जाँदै थिएँ। स्कुलमा अनेक अपरिचित साथी थिए। म तिनै साथीसँग परिचित हुँदै थिएँ। तर अनेक साथीसँग परिचित भएपछि म केही केटी साथीसित पनि परिचित बन्दै थिएँ। तापनि म मेरो स्कुलको लागि सहयात्री र सहलिङ्गी चाहिन्छ भनेर म अरू साथी बनाउने प्रयास गर्दै थिएँ। तर त्यसै क्रममा मेरो वाषिर्क परीक्षा आयो। म राम्रो अंक ल्याएर पास भएँ। म पुरानो भइसकेको थिएँ। फेरि नयाँ कक्षामा जाँगर र जोशका साथ हो-हल्ला गर्दै प्रवेश गरियो। एउटा परिचित व्यक्ति हाम्रो स्कुलमा पढ्न आएका रहेछन्। अनि मैले झ्वाट्ट सम्झेँ र उसलाई सम्बोधनका साथमा प्रश्न गरेँ, तपाईं यहाँ पढ्न आउनुभएको - अनि मलाई उनले छोटो उत्तर दिए- हो। अनि लगाताररूपले अध्ययन गर्दै जाँदा मेरो पनि थुप्रै साथी र उनका पनि थुप्रै साथी बने। र, उनका साथी मेरा र मेरा